Pewnie znasz kogoś takiego – albo przynajmniej słyszał_ś o kimś takim. Osoba błyskotliwa, która świetnie rozwiązuje skomplikowane problemy, błyskawicznie przyswaja nowe informacje i potrafi znaleźć logiczne wyjaśnienie niemal każdej sytuacji, a jednak w relacjach z innymi jest… zagubiona. Podczas zwykłej rozmowy z bliską osobą czy współpracownikiem szybko się irytuje, nie rozumie reakcji drugiej strony albo ma trudność z nazwaniem własnych uczuć. Może Ty sam_ masz wrażenie, że Twoja głowa działa sprawnie, a mimo to emocje potrafią Cię zaskoczyć w najmniej odpowiednim momencie?
To o czym piszę, to fascynujący obszar psychologii, który wciąż budzi spory zarówno wśród badaczy, jak i praktyków i dotyczy odpowiedzi na pytanie: czy to możliwe, żeby ktoś był bardzo inteligentny, a jednocześnie słabo radził sobie z emocjami?
Tak. Wysoki iloraz inteligencji (IQ) nie gwarantuje równie wysokiej inteligencji emocjonalnej (IE). Nie oznacza to jednak, że zdolności poznawcze i emocjonalne są całkowicie niezależne ani że osoby szczególnie uzdolnione intelektualnie częściej mają trudności emocjonalne.
W psychologii od lat badamy, w jaki sposób te dwa obszary funkcjonowania człowieka są ze sobą powiązane. Wyniki okazują się znacznie ciekawsze niż popularne przeciwstawienie sobie serca i rozumu. Przyjrzyjmy się wspólnie temu, co rzeczywiście wiemy z badań naukowych.
IQ a inteligencja emocjonalna – czym właściwie się różnią?
Zacznijmy od uporządkowania pojęć. Iloraz inteligencji, czyli IQ, przez długi czas był traktowany jako główny wyznacznik ludzkiego potencjału. IQ, czyli iloraz inteligencji, to wynik uzyskiwany w standaryzowanym teście inteligencji, interpretowany w odniesieniu do odpowiednich norm. W zależności od zastosowanego narzędzia możemy badać między innymi rozumowanie abstrakcyjne, zdolności werbalne, pamięć roboczą czy szybkość przetwarzania informacji.
Wysoka inteligencja poznawcza może więc pomagać Ci dostrzegać zależności, przyswajać wiedzę i rozwiązywać nowe problemy. Problem pojawia się wtedy, gdy zaczynamy myśleć o IQ jako o całości tego, czym jest ludzka inteligencja. Bo jeśli spojrzysz na życie – na relacje, pracę, podejmowanie decyzji pod presją, radzenie sobie ze stresem – szybko zauważysz, że sam iloraz inteligencji to jednak trochę za mało.
W modelu zdolnościowym zaproponowanym przez Petera Saloveya i Johna D. Mayera (1990) inteligencja emocjonalna również jest rozumiana jako zdolność umysłowa. Różnica polega przede wszystkim na rodzaju przetwarzanych informacji.
Podczas gdy tradycyjne testy inteligencji koncentrują się głównie na rozumowaniu i innych procesach poznawczych, inteligencja emocjonalna dotyczy zdolności przetwarzania informacji związanych z emocjami – ich rozpoznawania, wykorzystywania, rozumienia i regulowania (Mayer et al., 2016).
Nie oznacza to, że IE jest przeciwieństwem IQ. W obu przypadkach mówimy o zdolnościach poznawczych, tyle że odnoszących się do częściowo odmiennych obszarów.
Inteligencja poznawcza a inteligencja emocjonalna – najważniejsze różnice
| Obszar | Inteligencja poznawcza (IQ) | Inteligencja emocjonalna (IE) |
|---|---|---|
| Co obejmuje? | Zdolności poznawcze, np. rozumowanie, rozwiązywanie problemów | Zdolności związane z przetwarzaniem informacji emocjonalnych |
| Przykład zadania | Dostrzeganie zależności między figurami lub pojęciami | Rozpoznawanie emocji i rozumowanie o ich przyczynach |
| Jak ją mierzymy? | Standaryzowane testy inteligencji | Testy zdolnościowe IE, np. TIE |
| Związek z uczeniem się | Dobrze udokumentowany | Dodatni, choć przeciętnie słabszy |
| Znaczenie w pracy | Zależy m.in. od wymagań poznawczych stanowiska | Zależy m.in. od wymagań emocjonalnych pracy |
| Czy można ją rozwijać? | Zdolności poznawcze nie są całkowicie niezmienne | Możliwy jest rozwój, choć trwałość i zakres efektów zależą od interwencji |
Opracowanie na podstawie Mayer et al. (2008, 2016), Joseph i Newman (2010), MacCann et al. (2020) oraz Hodzic et al. (2018). Tabela przedstawia porównanie ogólne – konkretne wyniki zależą od przyjętej definicji i narzędzia pomiaru.
Cztery zdolności w modelu Saloveya i Mayera
W klasycznej wersji modelu wyróżnia się cztery powiązane ze sobą grupy zdolności:
- Spostrzeganie emocji – rozpoznawanie emocji u siebie i innych, między innymi na podstawie mimiki, głosu czy innych sygnałów.
- Wykorzystywanie emocji – uwzględnianie informacji emocjonalnych w procesach myślenia, uwagi i podejmowania decyzji.
- Rozumienie emocji – wiedza o przyczynach emocji, ich wzajemnych relacjach oraz możliwych zmianach.
- Zarządzanie emocjami – rozumowanie dotyczące sposobów regulowania emocji własnych i innych osób.
Model ten został rozwinięty i doprecyzowany w kolejnych publikacjach (Mayer et al., 2016). Jeśli interesuje Cię szczegółowe omówienie tych czterech zdolności, zajrzyj do naszego artykułu „Inteligencja emocjonalna w relacjach i pracy: praktyczny przewodnik”.
Tutaj skupimy się na innym pytaniu: jak te zdolności mają się do inteligencji mierzonej tradycyjnymi testami IQ?
Rozwój IE i IQ
Badania nad inteligencją emocjonalną w modelu zdolnościowym pokazują kilka interesujących rzeczy. Po pierwsze, inteligencja emocjonalna – podobnie jak inteligencja poznawcza – zmienia się w toku rozwoju człowieka, a na jej poziom mogą wpływać zarówno czynniki biologiczne, jak i doświadczenia oraz procesy uczenia się (Mayer et al., 2008).
Co ciekawe, nie wszystkie zdolności emocjonalne zmieniają się wraz z wiekiem w taki sam sposób. W badaniu obejmującym ponad 12 tysięcy dorosłych Cabello i współpracownicy (2016) wykazali, że wyniki poszczególnych gałęzi inteligencji emocjonalnej różnią się pod względem związku z wiekiem. Najwyższe ogólne wyniki osiągały osoby w średniej dorosłości, natomiast zdolność rozumienia emocji wykazywała nieco inny wzorzec zależności.
W praktyce oznacza to również, że poszczególne zdolności emocjonalne nie muszą być jednakowo rozwinięte u jednej osoby. Możesz na przykład bardzo dobrze rozpoznawać emocje innych ludzi, a jednocześnie uzyskiwać słabsze wyniki w zadaniach wymagających wyboru odpowiednich strategii ich regulacji. Wysoki poziom jednej zdolności nie gwarantuje równie wysokiego poziomu pozostałych.
Czy osoby z wysokim IQ mają wyższą inteligencję emocjonalną?
Na pierwszy rzut oka można byłoby oczekiwać, że osoba, która świetnie radzi sobie z rozwiązywaniem problemów poznawczych, równie dobrze będzie analizować sytuacje emocjonalne. I rzeczywiście – badania pokazują, że między inteligencją poznawczą a inteligencją emocjonalną istnieje dodatni związek. Nie jest on jednak na tyle silny, aby traktować obie zdolności jako to samo.
Mayer, Roberts i Barsade (2008), dokonując przeglądu badań nad inteligencją emocjonalną, wskazali, że wyniki testów zdolnościowych IE są powiązane z miarami inteligencji poznawczej, ale jednocześnie zachowują pewną odrębność. Ciekawego przykładu dostarczają także polskie badania nad Testem Inteligencji Emocjonalnej (TIE).
Co pokazały polskie badania nad TIE?
W badaniu walidacyjnym opublikowanym w czasopiśmie „PLOS ONE” Magdalena Śmieja, Jarosław Orzechowski i Maciej S. Stolarski (2014) analizowali właściwości psychometryczne TIE – polskiego testu zdolnościowego opartego na modelu Saloveya i Mayera. Jednym z analizowanych zagadnień był związek wyników TIE z inteligencją ogólną.
Okazało się, że wyniki obu testów miały około 10% wspólnej wariancji.
Co to właściwie oznacza?
W uproszczeniu – między badanymi zdolnościami istnieje związek, ale zdecydowana większość zróżnicowania wyników jednego testu nie jest współdzielona z wynikami drugiego. Nie możemy więc na podstawie samego IQ wiarygodnie określić, jak dana osoba poradzi sobie z zadaniami wymagającymi rozumienia emocji. I odwrotnie – wynik testu inteligencji emocjonalnej nie pozwala nam odtworzyć wyniku klasycznego testu inteligencji.
To jeden z powodów, dla których badanie IE może dostarczać informacji wykraczających poza pomiar zdolności poznawczych.
Dlaczego można świetnie rozwiązywać problemy logiczne, ale mieć trudności z emocjami?
Wyobraź sobie kogoś, kto świetnie radzi sobie z analizą danych, pisze błyskotliwe raporty, widzi wzorce tam, gdzie inni widzą chaos i jednocześnie nie rozumie, dlaczego współpracownicy są na niego urażeni po spotkaniu, na którym „tylko mówił prawdę”. Albo kogoś, kto potrafi przeprowadzić skomplikowaną analizę ryzyka, ale gdy sam jest pod presją, jego emocje biorą górę w sposób, który potem trudno mu racjonalnie wyjaśnić.
To może być właśnie niższy poziom inteligencji emocjonalnej – szczególnie w obszarze rozumienia emocji (wiedzy o tym, jak działają, jak się zmieniają, co je wywołuje) oraz zarządzania nimi. A te zdolności, w odróżnieniu od IQ, można rozwijać świadomie i stopniowo. Oczywiście, niższy poziom IE nie jest tutaj diagnozą, bo to samo zachowanie może mieć różne przyczyny, ale objawem niskiej IE mogłyby być np. takie sposoby funkcjonowania.
W samej pracy gabinetowej zdarza mi się spotykać osoby, które mają ogromną łatwość analizowania różnych sytuacji. Potrafią niezwykle precyzyjnie opisać przebieg konfliktu, wskazać błędy w rozumowaniu drugiej osoby, a nawet przewidzieć kilka możliwych scenariuszy dalszych wydarzeń. Kiedy jednak pytam: „A co wtedy czułeś lub czułaś?”, odpowiedź okazuje się znacznie trudniejsza.
Czasem pojawia się długa analiza zachowania partnera czy współpracownika, ale niewiele informacji o własnym przeżyciu emocjonalnym. I nie chodzi o to, że takie osoby nie odczuwają emocji albo że mają niski poziom inteligencji emocjonalnej. Raczej o to, że umiejętność analizowania sytuacji i umiejętność rozpoznawania własnych emocji nie zawsze idą ze sobą w parze.
Co ciekawe, kiedy zaczynamy przyglądać się temu bliżej, okazuje się czasem, że za pozornie prostą złością kryje się rozczarowanie, poczucie odrzucenia albo lęk. A zrozumienie tej różnicy potrafi zmienić sposób, w jaki dana osoba patrzy na całą sytuację.
Czy analityczne myślenie może utrudniać kontakt z emocjami?
W popularnych publikacjach można spotkać stwierdzenie, że osoby o wysokim IQ częściej intelektualizują własne emocje – zamiast je przeżywać, próbują wszystko logicznie wyjaśnić. Sama intelektualizacja jest pojęciem znanym psychologii. Nie mamy jednak wystarczających podstaw, aby przedstawiać ją jako charakterystyczną cechę osób wysoko inteligentnych. Zdolność do analizowania własnych doświadczeń może być przecież zasobem. Pozwala spojrzeć na sytuację z dystansu, rozważyć alternatywne interpretacje czy lepiej zrozumieć własną reakcję.
Trudność może pojawiać się wtedy, gdy analiza staje się sposobem unikania kontaktu z przeżywanymi emocjami. Ale nie jest to mechanizm zarezerwowany dla osób z wysokim IQ. Dlatego zamiast pytać samego czy samą siebie, czy przypadkiem nie myślę „za dużo”, zastanów się, czy potrafisz korzystać zarówno z informacji poznawczych, jak i emocjonalnych, kiedy sytuacja tego wymaga.
Inteligencja emocjonalna czy IQ – co bardziej przydaje się w pracy?
To jedno z pytań, które szczególnie często pojawia się w dyskusjach o zarządzaniu, rekrutacji i rozwoju pracowników. Możesz spotkać się z hasłem mówiącym o tym, że IQ pomaga zdobyć pracę, natomiast inteligencja emocjonalna decyduje o dalszej karierze.
Brzmi przekonująco, prawda? Problem w tym, że rzeczywistość jest bardziej złożona (jak to w psychologii… 😉 )
Metaanaliza Josepha i Newmana (2010) wykazała, że znaczenie inteligencji emocjonalnej dla efektywności zawodowej zależy między innymi od charakteru wykonywanej pracy. W przypadku zdolnościowej IE korzystniejsze związki obserwowano zwłaszcza w zawodach wymagających intensywnej pracy z emocjami.
Trudno się temu dziwić. Innego zestawu zdolności wymaga analiza skomplikowanych danych technicznych, a innego prowadzenie rozmowy z klientem, który właśnie otrzymał niepomyślną wiadomość. Nie oznacza to jednak, że w pierwszej sytuacji emocje nie mają znaczenia albo że w drugiej inteligencja poznawcza staje się zbędna.
Co więcej, Joseph i współpracownicy (2015) wykazali, że część zależności między wynikami zawodowymi a inteligencją emocjonalną mierzoną modelami mieszanymi można wyjaśnić innymi właściwościami, takimi jak cechy osobowości czy przekonania o własnej skuteczności.
Dla mnie płynie z tego ważny wniosek: zamiast szukać jednej cechy, która decyduje o sukcesie zawodowym, lepiej analizować zestaw zdolności potrzebnych do wykonywania określonych zadań. Wysoki poziom inteligencji emocjonalnej może być wartościowym zasobem lidera, psychologa czy specjalisty HR. Nie zastępuje jednak wiedzy zawodowej, umiejętności analitycznych ani doświadczenia.
A co z nauką? Czy inteligencja emocjonalna wpływa na osiągnięcia akademickie?
W przypadku edukacji znaczenie inteligencji poznawczej jest dobrze udokumentowane. Czy oznacza to, że zdolności emocjonalne nie mają większego znaczenia dla wyników w nauce?
Niezupełnie.
MacCann i współpracownicy (2020) przeprowadzili obszerną metaanalizę obejmującą dane od ponad 42 tysięcy osób. Badacze stwierdzili dodatnią zależność między inteligencją emocjonalną a osiągnięciami akademickimi. Średnia skorygowana korelacja wyniosła ρ = 0,20, a w przypadku zdolnościowej inteligencji emocjonalnej była nieco wyższa – ρ = 0,24. Co ciekawe, IE wnosiła również pewien dodatkowy wkład w przewidywanie osiągnięć po uwzględnieniu inteligencji poznawczej i cech osobowości.
Dlaczego tak się dzieje?
Autorzy wskazali kilka możliwych wyjaśnień. Zdolności emocjonalne mogą pomagać w regulowaniu emocji związanych z nauką, budowaniu relacji społecznych oraz rozumieniu treści edukacyjnych odnoszących się do emocji i zachowania człowieka.
Nie oznacza to oczywiście, że wysoka IE zapewnia dobre oceny. Badania miały przede wszystkim charakter korelacyjny, więc nie pozwalają jednoznacznie ustalić kierunku zależności. Pokazują jednak, że zdolności emocjonalne mogą mieć znaczenie dla osiągnięć edukacyjnych także wtedy, gdy uwzględnimy poziom inteligencji poznawczej.
Czy wysoka inteligencja emocjonalna oznacza większą dojrzałość?
Tutaj chciałabym zwrócić uwagę na jeszcze jedno rozróżnienie, które często umyka w popularnych dyskusjach. Inteligencja emocjonalna, dojrzałość emocjonalna i umiejętności społeczne nie są pojęciami tożsamymi.
Osoba, która bardzo dobrze rozpoznaje emocje innych ludzi, nie musi automatycznie zachowywać się wobec nich życzliwie. Zdolność do rozumienia emocji nie jest również równoznaczna z empatią, odpowiedzialnością czy gotowością do uwzględniania potrzeb drugiej osoby. Podobnie wysoki poziom zdolności poznawczych nie mówi nam wszystkiego o czyjejś osobowości, wartościach lub sposobie budowania relacji.
Model zdolnościowy Saloveya i Mayera pozwala badać określony obszar funkcjonowania umysłowego, ale nie stanowi całościowej oceny człowieka (Mayer et al., 2016).
Dlatego ostrożnie podchodzę do etykiet w rodzaju „geniusz bez inteligencji emocjonalnej” czy „człowiek inteligentny, ale emocjonalnie niedojrzały”, bo nie tylko upraszczają rzeczywistość, ale mogą też sugerować, że na podstawie kilku obserwacji zachowania jesteśmy w stanie rozpoznać poziom określonych zdolności psychologicznych. A to byłoby zbyt daleko idące wnioskowanie.
Jeśli masz już za sobą badanie TIE, być może zwrócił_ś uwagę na to, w jaki sposób opisujemy wyniki w naszym raporcie. Pokazujemy, jaki wynik uzyskujesz w zakresie ogólnej inteligencji emocjonalnej oraz jej poszczególnych składowych, a następnie wyjaśniamy, jak określony poziom tych zdolności może przekładać się na Twoje funkcjonowanie w codziennym życiu.
Nie stwierdzamy jednak kategorycznie, że jesteś osobą impulsywną, świetnie radzisz sobie w relacjach albo masz trudność z rozumieniem innych ludzi. Wynik testu pozwala nam formułować pewne przypuszczenia, ale nie daje podstaw do przewidywania Twojego zachowania w każdej sytuacji. Na to, jak reagujesz, wpływają przecież również Twoje doświadczenia, cechy osobowości, aktualne samopoczucie czy okoliczności, w których się znajdujesz.
Dlatego zachęcam, żeby traktować wyniki TIE jako źródło wiedzy o swoich zdolnościach emocjonalnych i punkt wyjścia do dalszej refleksji, a nie jako etykietę, która raz na zawsze określa, jaką jesteś osobą.
Czy inteligencję emocjonalną można rozwijać bardziej niż IQ?
Często powtarza się, że IQ jest względnie stałe, natomiast inteligencję emocjonalną można rozwijać przez całe życie. To pewne uproszczenie. Wyniki testów inteligencji poznawczej wykazują określoną stabilność, szczególnie w dorosłości, ale nie oznacza to całkowitej niezmienności zdolności poznawczych.
Z kolei w przypadku inteligencji emocjonalnej istnieją badania wskazujące, że odpowiednio zaprojektowane interwencje mogą przynosić pozytywne rezultaty. Hodzic i współpracownicy (2018) przeanalizowali 24 badania dotyczące treningów inteligencji emocjonalnej u dorosłych. Wyniki wskazały na poprawę mierzonej IE po interwencjach.
Pamiętaj przy tym, o rozróżnieniu między zdobywaniem wiedzy o emocjach a rozwijaniem zdolności korzystania z tej wiedzy. Możesz przeczytać kilka książek o regulacji emocji i świetnie znać dostępne strategie, ale nie oznacza to jeszcze, że w każdej stresującej sytuacji wybierzesz najbardziej pomocną. I odwrotnie – możesz nie znać specjalistycznej terminologii psychologicznej, a mimo to sprawnie rozpoznawać emocje i trafnie rozumować na ich temat.
Jak sprawdzić, czy Twoje IQ i inteligencja emocjonalna są na podobnym poziomie?
Jeśli naprawdę chcesz poznać poziom obu zdolności, potrzebujesz odpowiednich narzędzi psychometrycznych.
W przypadku inteligencji poznawczej wykorzystuje się standaryzowane testy, takie jak Skala Inteligencji Wechslera dla Dorosłych (WAIS-R(PL)), Skala Inteligencji Stanford–Binet 5 (SB5) czy Test Matryc Progresywnych Ravena (np. Raven 2). Narzędzia te różnią się zakresem pomiaru – niektóre pozwalają ocenić wiele zdolności poznawczych i uzyskać ogólny wynik IQ, inne koncentrują się przede wszystkim na rozumowaniu niewerbalnym.
Do pomiaru inteligencji emocjonalnej również wykorzystuje się różne narzędzia. W Polsce dostępne są między innymi Kwestionariusz Inteligencji Emocjonalnej (INTE), będący adaptacją narzędzia Schutte i współpracowników, oraz Popularny Kwestionariusz Inteligencji Emocjonalnej (PKIE), opracowany przez polskich psychologów. Oba bazują na samoopisie, czyli odpowiedziach osoby badanej dotyczących jej własnych zdolności emocjonalnych.
Innym podejściem jest pomiar zdolnościowej inteligencji emocjonalnej za pomocą zadań wymagających przetwarzania informacji emocjonalnych. Przykładem takiego narzędzia jest polski Test Inteligencji Emocjonalnej (TIE), opracowany przez polskich badaczy: Magdalenę Śmieję i Jarosława Orzechowskiego wraz ze współpracownikami. W odróżnieniu od kwestionariuszy samoopisowych TIE nie koncentruje się na pytaniu, jak oceniasz własne zdolności emocjonalne. Zamiast tego przedstawia zadania wymagające rozumowania dotyczącego emocji.
Oba podejścia mogą dostarczać wartościowych informacji, choć odnoszą się do nieco innych aspektów inteligencji emocjonalnej. Wybór narzędzia powinien więc zależeć przede wszystkim od tego, czego chcemy się dowiedzieć. A jeśli interesują Cię bardziej szczegółowe różnice między samoopisem a testem zdolnościowym, zajrzyj do artykułu „Quiz, kwestionariusz czy test? Jak rzetelnie mierzyć inteligencję emocjonalną?”.
Pamiętaj, że wyników IQ i IE nie należy po prostu zestawiać liczba do liczby. Są to różne pomiary, odnoszone do określonych norm, dlatego ich porównywanie wymaga uwzględnienia konstrukcji i właściwości obu testów.
Inteligencja emocjonalna a IQ – najczęstsze pytania
Czy można mieć wysokie IQ i niską inteligencję emocjonalną?
Tak. Inteligencja poznawcza i zdolnościowa inteligencja emocjonalna są ze sobą powiązane, ale nie są tym samym konstruktem. Wysoki wynik w teście IQ nie gwarantuje wysokiego wyniku w teście IE.
Czy wysoka inteligencja emocjonalna może rekompensować niskie IQ?
Nie ma podstaw, by traktować inteligencję emocjonalną jako uniwersalny zamiennik inteligencji poznawczej. Obie mogą mieć znaczenie w różnych zadaniach, a ich przydatność zależy od wymagań sytuacji.
Czy osoby bardzo inteligentne częściej mają problemy emocjonalne?
Nie możemy przyjąć takiej zależności na podstawie samego poziomu IQ. Trudności emocjonalne mogą wynikać z wielu czynników, a inteligencja poznawcza nie jest wystarczającą podstawą do ich przewidywania.
Czy EQ to samo co inteligencja emocjonalna?
EQ bywa używane jako popularny odpowiednik inteligencji emocjonalnej, jednak w literaturze naukowej warto rozróżniać konkretne modele IE oraz sposoby jej pomiaru. Nie każdy test określany jako „EQ” mierzy te same właściwości.
Inteligencja to nie tylko IQ, ale emocje też nie wyjaśniają wszystkiego 🙂
Wysoki poziom inteligencji poznawczej może pomagać rozwiązywać złożone problemy, szybciej się uczyć i sprawniej analizować informacje. Nie oznacza jednak automatycznie, że równie dobrze będziesz rozpoznawać emocje, rozumieć ich przyczyny czy wybierać odpowiednie sposoby regulacji.
Z drugiej strony inteligencja emocjonalna nie jest magicznym składnikiem sukcesu, który zastępuje wiedzę, doświadczenie, zdolności poznawcze czy cechy osobowości.
Badania sugerują raczej, że obie zdolności częściowo się ze sobą wiążą i mogą wnosić odmienny wkład w funkcjonowanie człowieka. I właśnie to uważam za szczególnie interesujące. Zamiast zastanawiać się, czy ważniejszy jest „rozum”, czy „emocje”, możemy spróbować lepiej zrozumieć, jak te dwa obszary współpracują ze sobą w codziennym życiu.
Bo emocje nie są przeciwieństwem myślenia. Są jednym z rodzajów informacji, które nasz umysł przetwarza.
A umiejętność korzystania z tych informacji zasługuje na równie rzetelne badanie jak inne zdolności poznawcze.
Chcesz lepiej poznać swoją inteligencję emocjonalną?
Sprawdź swoje zdolności emocjonalne z TIE
Możesz świetnie radzić sobie z analizą problemów i jednocześnie zastanawiać się, jak rozpoznajesz, rozumiesz i regulujesz emocje. Jeśli chcesz przyjrzeć się tym zdolnościom w bardziej uporządkowany sposób, poznaj Test Inteligencji Emocjonalnej.
TIE pozwala ocenić wybrane zdolności związane z przetwarzaniem informacji emocjonalnych na podstawie rozwiązywanych zadań, a nie wyłącznie Twojej samooceny.
Sprawdź, jak wykonać Test Inteligencji Emocjonalnej TIE
A może chcesz dowiedzieć się więcej o emocjach?
Nie wszystko, co powszechnie słyszymy o emocjach, znajduje potwierdzenie w badaniach naukowych. Dlatego przygotowaliśmy bezpłatnego ebooka „7 mitów o emocjach (w które wierzą nawet psychologowie)”.
Zapisz się na newsletter TESTIE, pobierz ebooka i poznawaj psychologię emocji bez zbędnych uproszczeń.
Pobierz bezpłatnego ebooka i dołącz do newslettera
Literatura
Cabello, R., Sorrel, M. A., Fernández-Pinto, I., Extremera, N., & Fernández-Berrocal, P. (2016). Age and gender differences in ability emotional intelligence in adults: A cross-sectional study. Developmental Psychology, 52(9), 1486–1492. https://doi.org/10.1037/dev0000191
Hodzic, S., Scharfen, J., Ripoll, P., Holling, H., & Zenasni, F. (2018). How efficient are emotional intelligence trainings: A meta-analysis. Emotion Review, 10(2), 138–148. https://doi.org/10.1177/1754073917708613
Joseph, D. L., Jin, J., Newman, D. A., & O’Boyle, E. H. (2015). Why does self-reported emotional intelligence predict job performance? A meta-analytic investigation of mixed EI. Journal of Applied Psychology, 100(2), 298–342. https://doi.org/10.1037/a0037681
Joseph, D. L., & Newman, D. A. (2010). Emotional intelligence: An integrative meta-analysis and cascading model. Journal of Applied Psychology, 95(1), 54–78. https://doi.org/10.1037/a0017286
MacCann, C., Jiang, Y., Brown, L. E. R., Double, K. S., Bucich, M., & Minbashian, A. (2020). Emotional intelligence predicts academic performance: A meta-analysis. Psychological Bulletin, 146(2), 150–186. https://doi.org/10.1037/bul0000219
Matczak, A., & Knopp, K. A. (2013). Znaczenie inteligencji emocjonalnej w funkcjonowaniu człowieka. Liberi Libri. https://liberilibri.pl/znaczenie-inteligencji-emocjonalnej-w-funkcjonowaniu-czlowieka/
Mayer, J. D., Caruso, D. R., & Salovey, P. (2016). The ability model of emotional intelligence: Principles and updates. Emotion Review, 8(4), 290–300. https://doi.org/10.1177/1754073916639667
Mayer, J. D., Roberts, R. D., & Barsade, S. G. (2008). Human abilities: Emotional intelligence. Annual Review of Psychology, 59, 507–536. https://doi.org/10.1146/annurev.psych.59.103006.093646
Salovey, P., & Mayer, J. D. (1990). Emotional intelligence. Imagination, Cognition and Personality, 9(3), 185–211. https://doi.org/10.2190/DUGG-P24E-52WK-6CDG
Śmieja, M., Orzechowski, J., & Stolarski, M. S. (2014). TIE: An ability test of emotional intelligence. PLOS ONE, 9(7), Article e103484. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0103484